Köylerde bir çocuk, sekiz on yaşına geldi mi aile büyükleri mutlaka ona da yapabileceği bir iş verirdi. Böylece çocuklar sorumluluk duygusu içinde yetiştirilir, geleceğe hazırlanırdı. Babam da beni ve kardeşlerimi en iyi şekilde yetiştirmek için elinden geleni yaptı. Bunun yanında babam, son derece merhametli bir insandı. Bütün insanlara ve hayvanlara şefkatle yaklaşırdı. Bir yük hayvanına fazla yük vurulduğunu ya da bir hayvanının dövüldüğünü görse sahibini ikaz etmeyi bir insanlık vazifesi sayardı. On iki, on üç yaşlarındaydım. Bir gün babam beni yanına çağırdı ve,— Oğlum evde çok az unumuz kalmış. Eşeğimize iki çuval buğday yükleyeyim ve sen bunları Arif

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!