Elimdeki beyaz silgiye bir gemi resmi çizdim. Şöyle küçücük bir gemi. Sonra kenarlarını makasla bir güzel kestim. Resim defterime dalgalı bir deniz yapıp gemimi dalgaların tam üstüne bıraktım. Kalan silgi parçalarını da küçük parçalara ayırıp mavi denizimin sularına attım. Ve neşeli bir kahkaha atıp yüksek sesle bağırdım: “Hey! İşte bu gemi, benim gemimdir. Bu mavi deniz de benim. Şu küçük balıklar da benim balıklarımdır. Ben dünyanın en mutlu kaptanıyım.”Çok neşeli bir oyundu bu. Aniden omzuma birinin dokunduğunu hissettim. Babamdı. Kaşları çatık. Hay Allah. Ne olmuştu ki?Yanıma oturup,— Ne yapıyorsun Ahmet, dedi. — Oyun oynuyorum baba, dedim. Bak bu benim gemim. Ben de

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!