Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, insanların yerini bilmediği bir orman varmış. Ormanın kenarında bir de göl bulunuyormuş. Bu gölde yaşayan bir leylekten şikâyetçi olmayan yokmuş.Çünkü bu leylek önüne kim çıksa onu saatlerce yolundan alıkoyar, kendince nasihat eder, boş boş konuşur dururmuş. Artık öyle bir zaman gelmiş ki onu gören hayvanlar yollarını değiştirir olmuş. Çünkü ona bir yakalanan o gün akşama kadar elinden zor kurtulurmuş. Hâl böyleyken de leylek kendini dev aynasında görürmüş. “Şu ormanda yok benim gibisi. Herkese nasihat ediyor akıl veriyorum, kendimle gurur duyuyorum. Ben nasihat etmesem bu kadar çalışkan olur mu karınca, yiyecek bile bulamaz ta

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!