Ölüm kusan tüfeğini kaptığı gibi palabıyık,Doğru karşı köyün kayalıklarına yollandı.Avcılıkta ondan iyisi yoktu Yayılmıştı namı dokuz köye Ayı, kurt, tilki, tavşanNe görürse tek atışta devirirdi,Ve avlandıkça nasır bağlardı yüreğiVurduğum candır, Allah’ın yarattıklarındandır, Kimi annedir, kimi yavrudur, demedenDevirirdi güzelim bedenleriSonra koşarak varırdı yanına yaralınınBir çift çaresiz bakıştan hiç etkilenmeden…Atardı sırtına koca gövdeyi, Tutardı köyün yolunuKim bilir kaç yavruyu annesiz, Kaç anneyi yavrusuz bırakmıştı palabıyık!Palabıyık, palabıyık!Hangi illetten bulaştı yüreğine, bu kadar acımasızlık?H

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!